www.motief.org

Vorming op het snijpunt van levensbeschouwing en samenleving

Slide 1

Over Motief

Vorming

Projecten

Publicaties

Solidariteitsfonds

Deelnemers vertellen

Abonneer je op onze digitale nieuwsbrief

...

Bondgenootschap in het ànders kijken

Interview met Marijke Deconinck, deelnemer leerhuis in Roeselare

Waar ben jij in het dagelijkse leven zoal mee bezig, Marijke?

Beroepshalve werk ik als ergotherapeute in een voorziening voor volwassenen met een meervoudige beperking. Ik doe dit al 37 jaar. Doorheen de jaren heb ik de zorgsector erg zien veranderen. Bij het begin van mijn loopbaan, in de gouden jaren, werd er vanuit de overheid volop geïnvesteerd in zorg voor mensen met een beperking. Vandaag zitten we in de tegengestelde beweging.
Ik werk al vele jaren deeltijds waardoor er meer tijd en ruimte vrij kwam voor andere engagementen. Zo ben ik lid van de West-Vlaamse basisgroepen. Die werden in Brugge in 1977 opgestart door onder andere Piet Declercq, priester in zending in El Salvador. Ik heb mijn eigen basisgroep die om de twee weken samenkomt en verder werk ik mee met de coördinatiegroep die aan de verschillende groepen inhoudelijk input probeert te geven. Zelf ben ik tweemaal in El Savador geweest en zo heb ik daar de werking van de basisgemeenschappen wat leren kennen.
Door in 2001 te moeten zetelen in de jury van een assisenzaak ben ik in de wereld van detentie en gevangenis beland en mocht ik meehelpen bij de totstandkoming van twee vrijwilligersprojecten: Tralies uit de weg, dat een brug wil slaan tussen de samenleving en de wereld achter de muren van de gevangenis via het organiseren van groepsgesprekken met mensen -binnen en buiten de muren. Het project Thuisfront probeert dan weer familieleden van gedetineerden te ondersteunen. Dat gebeurt onder meer door het aanbieden van een forum (www.thuisfront.be) waarlangs lotgenoten met elkaar in contact kunnen komen én het tweemaandelijks onthalen van de bezoekers aan de poort van de gevangenis van Brugge. We zetten daar een tent op en bieden een ganse dag de bezoekers een kleine attentie aan met een bemoedigende boodschap. In de tent kunnen bezoekers op verhaal komen bij een drankje. Verder zing ik wekelijks in het solidariteitskoor Vamos pra lutar. En dat is ontspanning!
Wat sinds vorig jaar nog een heel nieuwe dimensie aan mijn leven heeft toegevoegd, is de komst van mijn kleinzoon Abel en kleindochter Nona. En binnen enkele maanden komt er een derde spruit. Ik had nooit kunnen vermoeden dat de komst van kleinkinderen mijn leven en mijn kijken naar de wereld dermate zou kunnen bepalen.

Welke actuele thema’s en tendensen houden jou vandaag vooral bezig?

Wanneer ik naar mijn kleinkinderen kijk dan is mijn grote zorg dat zij nog op een leefbare aarde zullen kunnen wonen. Wij zijn decennia lang geen goede rentmeesters geweest. Klimaatsverandering, opwarming van de aarde, natuurlijke energiebronnen die niet onbeperkt zijn ….
Daarnaast beangstigt mij het vermarkten van de zorg. Mensen kunnen nu hun zorg inkopen, tenminste als ze voldoende middelen hebben. De schaalvergroting van voorzieningen, wat een gevolg is van die vermarkting, zorgt voor steeds verdere bureaucratisering. Basiswerkers krijgen steeds meer het gevoel enkel nog uitvoerders te zijn van wat op een hoger niveau wordt bepaald en beslist, wat niet goed is voor de arbeidsvreugde.
Wanneer ik aan de mensen in de gevangenis denk, dan ben ik zeer bezorgd omwille van de verharding in onze samenleving. De ‘herstelgedachte ‘ is ver weg. Het afzien van wraak, de eerste stap in het vergevingsmodel van Jean Monbourquette , is blijkbaar al zo moeilijk…
Bij een van mijn reizen in El Salvador bezocht ik met een groep mensen een landbouwcoöperatief. Naar aanleiding van de vragen die toen in de groep naar boven kwamen, werd ineens heel scherp duidelijk hoe wij in ons denken altijd vertrekken vanuit het individu en zo zelden vanuit de vraag wat goed is voor de gemeenschap. Ook mijn denken is hierdoor heel vaak besmet.
Toegepast op mensen in de gevangenis zouden wij er eigenlijk moeten van uitgaan dat investeren in vermenselijking van ons gevangenissysteem uiteindelijk ten goede komt aan de slachtoffers én aan de samenleving. Maar dat vraagt een ‘anders’ kijken.

Hoe ben je eigenlijk bij Motief terecht gekomen?

Ik denk dat het in 1999 was, op een ontmoetingsdag van Evangelie Levensnabij. Daar werd toen ‘reclame’ gemaakt voor een Bijbels Leerhuis in Kortrijk, voor de tweede maal georganiseerd door -toen nog- WTM, met Remi en Elke. Sindsdien volg ik elk jaar het Leerhuis van Motief, ondertussen in Roeselare. Ik leer daar ‘anders’ kijken. Na al die jaren blijft het voor mij nog altijd even boeiend om op een andere manier bijbelverhalen te lezen. Ik krijg er een kader, een context en tegelijkertijd bevraagt het mij. Ook het interactieve tussen de deelnemers kan heel verrijkend zijn. Zo volgde ik tweemaal de reeks rond het boek Ester. Dit kan vreemd klinken maar bij het zoeken naar actualisering van dit verhaal, krijg je in elke groep andere vragen en accenten.
Een dergelijke manier van Bijbellezen helpt mij om waakzaam te blijven, om steeds opnieuw het belang van de gemeenschap, om de solidariteit boven het individueel belang te plaatsen. Het is voor mij van wezenlijk belang om bij die manier van ‘anders’ kijken bondgenootschap te ervaren.

banner-engagement-diversiteit

    banner-schitteren